Kediler Neden Mamayı Redder? Bir Kediyle Yüzleşme Hikayesi
Kayseri’nin soğuk, karanlık bir akşamında, eve dönerken bir an gözlerim ışıl ışıl parlayan minik bir kedinin bakışlarına takıldı. Evin önünde soğukta titreşen bir kedi. O kadar küçük ve savunmasız ki, bir an içimdeki duygusal dalga beni yerle bir etti. Hemen cebimden cebimdeki kuru ekmeği çıkarıp ona doğru uzattım. O kadar aç ve yalnız görünüyordu ki… Ama o, hiç beklemediğim bir şekilde, ekmeği koklayıp kafasını çevirdi. “Hadi ama, karnın aç!” dedim, ama o sadece bir adım geri gitti ve benden uzaklaştı. O an kafamda şu soru belirdi: Kediler neden mamayı reddeder?
Bir Başka Göz Teması
Eve dönerken kedinin yüzü gözümün önünden gitmedi. İhtiyaçları olduğunda, her kedi insanın yardımına gelir, değil mi? Ama o kedinin gözleri bana bir şey anlatıyordu. Gerçekten acıkmamış mıydı, yoksa başka bir şey mi vardı? Kedinin tepki vermemesi, sanki içimdeki duygulara karşı bir red gibi hissettirdi. Yavaşça yavaşça bu düşünceler beni sararken, ona bir şey daha yapmayı düşündüm.
Ertesi gün, kediye mamayı alıp gelmeye karar verdim. Havanın biraz daha ısındığı bir saatte, dikkatlice sokakta onun olduğu yere gittim. Gözlerim her zamanki gibi çok heyecanlıydı; bir kediyi mutlu etmek, hatta belki de biraz güven kazanmak benim için çok değerliydi. Ama yine, kediyi mamayı görür görmez koklamadan, başını çevirip uzaklaşırken gördüm. İçimde bir şeyler sarsıldı. “Bunu neden yapıyorsun?!” dedim. “Yavaşça sana yardım etmek istiyorum.”
Kedilerin Gizemli Dünyasında Bir Yolculuk
İçimdeki ses hâlâ o kedinin bana neden reddettiğini anlamaya çalışıyordu. Kediler neden mamayı reddeder? Belki de aç değildi, belki de başka bir nedeni vardı. Birkaç gün boyunca, kedinin her gördüğümde daha dikkatli bir şekilde gözlem yapmaya başladım. Bu kez, sadece yemek arayışı değil, kedinin bana neden böyle davrandığına dair daha fazla şey düşünmeye başladım.
İçimdeki duygular, giderek karmaşık bir hâl aldı. Kediler, insanlardan farklı bir duygu dünyasına sahipti, ama belki de sadece onun duygularını anlamam gerekiyordu. Yavaşça yaklaşıp ona mama sunarken, gözlerinin derinliklerinde bir tür duygusal boşluk gördüm. Yalnızlık, umutsuzluk, belki de kırgınlık vardı.
Bir gün bir sokak kedi mamasıyla ona doğru adım attığımda, bana doğru birkaç adım yaklaşarak, ellerimden sadece birkaç santim uzaklıkta bir şekilde durdu. O an, kedinin aslında sadece fiziksel bir ihtiyaç değil, duygusal bir ihtiyaç da hissettiğini fark ettim. Bu, bana öğrettiği ilk şeydi. Bir kedi, yiyecekten çok, güven, samimiyet ve sevgi arayabilirdi.
Bir Umut Işığı
Ve işte o an, kedinin gözlerindeki o duygusal boşlukla, ben de içimdeki boşluğu fark ettim. Kediler, aslında bizim gibi duygular taşıyan, bağ kurmaya ihtiyaç duyan varlıklardı. Bunu anlamam bir hayli zaman aldı. Kediler, belki de bu dünyadaki en gururlu ve kendi alanına sahip canlılar. Mama, onların karnını doyurabilir ama kalplerini açamazdı. Bir kedi için aslında sevgi, güven ve paylaşım daha önemlidir. O yüzden mamayı reddetmişti belki de. Yalnızca fiziksel ihtiyaçlar değil, duygusal bir bağ kurmak istiyordu.
Birçok insan, kedilerin yemek yediği anı, mutluluklarının tek kaynağı sanır. Ama kedilerin kalbinde çok daha derin bir yer vardır. Kendilerine güven duyacakları, onlara değer verileceğini anlayacakları bir alan ararlar. İçimdeki duygusal insan, işte bu yüzden o kedinin geri adım atmasına şaşırmamıştı. Çünkü sevgi, ancak güvenle harmanlanarak ortaya çıkabilir.
Artık kediyle göz göze geldiğimde, reddettiği mamayı gördüğümde, ne zaman ihtiyaç duyarsa, yanında olacağımı biliyordum. Belki de o anı bekliyordu, belki de güven arıyordu. Yavaşça ona doğru birkaç adım attım. İçimdeki heyecan ve biraz da kırgınlıkla, “Gel, belki bugün daha farklıdır,” dedim. Birkaç saniye sonra, kedinin yanımda oturduğunu fark ettim. Mamayı reddetse de, benimle, güvende ve huzurlu hissetmeye başlamıştı. O an, içimdeki umut yeniden yeşerdi.
Sonuç: Kediler ve İnsanlar, Birlikte Öğreniyor
Kediler, bazen reddedebilirler. Mamayı, sevgiyi, hatta bazı insanları. Ama belki de onların tek istediği şey, neyin değerli olduğunu fark etmektir. Kediler, belki de bizim onlardan aldığımız derslerin en büyük öğretmenleridir. Bu, bir kediyle kurduğumuz bağda, yemek ya da başka şeylerin ötesinde, bir anlayış, bir empati kurma yolculuğudur. Kediler ve insanlar, bazen en çok birbirlerine ihtiyaç duyan varlıklardır. Bazen, bir kediye sevgi göstermek, onu anlamak, tüm dünyayı değiştirebilir.